چون بسی ابلیس آدم روی هست         پس به هر دستی نشاید داد دست

این روزا تو دفتر مشاوره چه چیزایی می شنوم

چی به سر ما آدما اومده

گاهی بغض می کنم

گاهی حرص می خورم

گاهی زبونم از شنیدن بعضی حرفا بند میره و پشت میز کپ می کنم

اشرف مخلوقات بودنمون کجا رفته؟

تقلیل بنیان خانوادگی به...؟؟؟!

کشور جمهوری اسلامی به....؟؟؟!

فکر می کنم که

خوب و بد رو از روی چی دیگه میشه تشخیص داد؟

دیگه نه برای ریش ، نه برای چادر حرمتی نمونده؟

همه چیزا جایگاه اصلی خودشون رو از دست دادن!

به قول ؟ «آخونده به جای  رفتن به حوزه و مسجد داره ساختمون سازی می کنه»

آقای کت و شلواری توی حوزه ها  استاد نمونه میشه!

دانشجوه به جای کتاب خوندن داره توی توالت دانشگاه آرایش می کنه!

خانمه به جای محبت به شوهرش داره  کیک می پزه ببره توی پارک برای دوست پسرش !

آقاه به جای پرداخت کرایه خونش، برای سالگرد دوستیش با دوست دخترش هدیه می خره!

آقاه به خانمش تهمت می زنه و خانمه به شوهرش!

زن و شوهرا ی بچه دار خیلی باوفا  و صبور ،فقط برای  حضور اضافه ی بچه هاشون از هم جدا نمیشن و همدیگه رو تحمل می کنن!

زن و شوهرای جوان برای تفاوت عقیده در لباس مهمونی  به راحتی از هم جدا میشن!

جوان ها برای یک صدای بلند پدرشون  از خونه فراری میشن و بعدش هم معتاد میشن!

توی کشوی محل کار آقایون حتما گوشی موبایل یدک پیدا میشه!

روی گوشی خانما حتما پسورد گذاشته میشه!

دختره میگه از پنجم دبستان با پسرا رابطه ی نامشروع داشتم...

پدر به دختر...

شوهر خواهر به خواهر زن....

دیگه نمی نویسم چون....

و هزار هزار اتفاق عجیب غریب دیگه توی خانوادهامون

چی شده؟ آفت کجاست؟ کی می تونه آسیب شناسی واقعی کنه؟

 جدا خدا بهمون رحم کنه

فکر می کنم که

یکی از جمله  های سقراط رو  که با تموم وجود درک کردم اینه:

زندگی نا آزموده ،ارزش زیستن ندارد

حاصل عمرم سه سخن بیش نیست    خام بدم پخته شدم  سوختم   

این حرف رو کسی مثل مولانا می تونه بگه ،چون اون مراتب سلوک ، راه و روش زندگی رو می دونسته و این بیت اشاره به گذر عمر سالک مجذوبی مثل مولانا داره که به مقام فنا رسیده ولی  خیلی  از ماها توی خامیمون همیشه می مونیم و هیچوقت پخته نمیشیم! اینقدر تو خامی می مونیم که می سوزیم و جزغاله میشیم ، حتما سوختگی مولانا از جنس این خام سوختگی ها ی ما نیست.

اگر نخوایم بیت رو عرفانی معنی کنیم و زندگی رو به سه دوره تقسیم کنیم، مولانا از این جهت هم روند منطقی و  الگوی خوبی رو برای اهل فهم طرح کرده که از خامی کودکانه به فهم و درایت پختگی و بعد هم  به سوختگی  از شدت زیادی پختگی برسیم

آیا همیشه سوختن لازمه؟

این سوختن بار مثبت داره یا منفی؟

حکمت این سوختن چیه؟

 این سوختن خواه ناخواه، چه با نگاه عارفانه و چه غیر عارفانه برای ....چون جداً کسی که زیاد می دونه  و می فهمه باید بسوزه  یا از فراق مطلق  و یا از دست نفهمیدنای مردم و یا...

پس سوختن هم عالمی داره!!

همتم بدرقه راه کن ای طایر قدس

  که دراز است ره  مقصد و من نوسفرم

                                          (حافظ)

امروز اولین جمله مداح چه غوغایی در دلم برپا کرد

بارها شنیده بودم ولی

شنیدن اون جمله ! اونجا!

بین اون همه آدم که تنها نشونشون تو این دنیا یه تخته سنگ و چند بیت شعر میشه ،خیلی برام تکون دهنده بود

انگار به  عمق و مرکز این جمله سفر کردم

یا اول الاولین و یا اخر الاخرین

روحت شاد مادر بزرگ خوبم

  شنیدم که یه دانشمند ، یک آزمایش جالب انجام داده که
  یه آکواریوم شیشه ای ساخت و اونو با
 یه دیوار شیشه ای دو قسمت کرد.

  تو یه قسمت یه ماهی بزرگتر انداخت
 و در قسمت دیگه

 یه ماهی کوچیکتر که غذای مورد
 علاقه ی ماهی بزرگه بود
 
  ماهی کوچیکه 

تنها غذای ماهی بزرگه بود 

و دانشمند به اون  غذای دیگه ای نمی داد... 

اون برای خوردن ماهی کوچیکه بارها و
 بارها به طرفش حمله می کرد،
 اما هر بار به یه دیوار نامرئی می خورد.  

همون دیوار شیشه ای که اونو از غذای مورد علاقش 

جدا می  کرد.

  بالا خره
 بعد از مدتی از حمله به ماهی کوچیک منصرف شد.

 اون باور کرده بود که رفتن به  اون طرف آکواریوم 

و خوردن ماهی کوچیکه کار غیر ممکنیه.

  دانشمند

 شیشه ی وسط  رو برداشت 

و راه ماهی بزرگه رو باز کرد، 

اما ماهی بزرگه هرگز به سمت ماهی کوچیکه حمله نکرد.

 اون هرگز
 قدم به سمت  دیگر آکواریوم نگذاشت.
  می دونین چرا؟

  اون دیوار شیشه ای دیگه وجود نداشت،

 اما ماهی بزرگه تو ذهنش یه
 دیوار شیشه ای ساخته بود.
  یه دیوار
 که شکستنش از شکستن هر دیوار واقعی سخت تر بود
  اون دیوار باور خودش بود. 

 باورش به محدودیت


 چقدر خوبه ما هم از این دیوارای شیشه ای توی ذهنمون بسازیم؟؟

شاید درد ما اینه که نه دیوار واقعی میخوایم و نه دیوار ذهنی!!