دل آرام

خداحافظ آرامش

دل آرام — Fri, 04 May 2012 23:37:00 GMT

چون بسي ابليس آدم روي هست پس به هر دستي نشايد داد دست

اين روزا تو دفتر مشاوره چه چيزايي مي شنوم

چي به سر ما آدما اومده

گاهي بغض مي کنم

گاهي حرص مي خورم

گاهي زبونم از شنيدن بعضي حرفا بند ميره و پشت ميز کپ مي کنم

اشرف مخلوقات بودنمون کجا رفته؟

تقليل بنيان خانوادگي به...؟؟؟!

کشور جمهوري اسلامي به....؟؟؟!

فکر مي کنم که

خوب و بد رو از روي چي ديگه ميشه تشخيص داد؟

ديگه نه براي ريش ، نه براي چادر حرمتي نمونده؟

همه چيزا جايگاه اصلي خودشون رو از دست دادن!

به قول ؟ «آخونده به جاي رفتن به حوزه و مسجد داره ساختمون سازي مي کنه»

آقاي کت و شلواري توي حوزه ها استاد نمونه ميشه!

دانشجوه به جاي کتاب خوندن داره توي توالت دانشگاه آرايش مي کنه!

خانمه به جاي محبت به شوهرش داره کيک مي پزه ببره توي پارک براي دوست پسرش !

آقاه به جاي پرداخت کرايه خونش، براي سالگرد دوستيش با دوست دخترش هديه مي خره!

آقاه به خانمش تهمت مي زنه و خانمه به شوهرش!

زن و شوهرا ي بچه دار خيلي باوفا و صبور ،فقط براي حضور اضافه ي بچه هاشون از هم جدا نميشن و همديگه رو تحمل مي کنن!

زن و شوهراي جوان براي تفاوت عقيده در لباس مهموني به راحتي از هم جدا ميشن!

جوان ها براي يک صداي بلند پدرشون از خونه فراري ميشن و بعدش هم معتاد ميشن!

توي کشوي محل کار آقايون حتما گوشي موبايل يدک پيدا ميشه!

روي گوشي خانما حتما پسورد گذاشته ميشه!

دختره ميگه از پنجم دبستان با پسرا رابطه ي نامشروع داشتم...

پدر به دختر...

شوهر خواهر به خواهر زن....

ديگه نمي نويسم چون....

و هزار هزار اتفاق عجيب غريب ديگه توي خانوادهامون

چي شده؟ آفت کجاست؟ کي مي تونه آسيب شناسي واقعي کنه؟

جدا خدا بهمون رحم کنه

فکر مي کنم که

تجربه زندگي

دل آرام — Sun, 15 Apr 2012 23:04:00 GMT

يکي از جمله هاي سقراط رو که با تموم وجود درک کردم اينه:

زندگي نا آزموده ،ارزش زيستن ندارد

دعا كنيم در خامي نسوزيم

دل آرام — Fri, 02 Mar 2012 23:52:00 GMT

حاصل عمرم سه سخن بيش نيست خام بدم پخته شدم سوختم

اين حرف رو کسي مثل مولانا مي تونه بگه ،چون اون مراتب سلوک ، راه و روش زندگي رو مي دونسته و اين بيت اشاره به گذر عمر سالک مجذوبي مثل مولانا داره که به مقام فنا رسيده ولي خيلي از ماها توي خاميمون هميشه مي مونيم و هيچوقت پخته نميشيم! اينقدر تو خامي مي مونيم که مي سوزيم و جزغاله ميشيم ، حتما سوختگي مولانا از جنس اين خام سوختگي ها ي ما نيست.

اگر نخوايم بيت رو عرفاني معني کنيم و زندگي رو به سه دوره تقسيم کنيم، مولانا از اين جهت هم روند منطقي و الگوي خوبي رو براي اهل فهم طرح کرده که از خامي کودکانه به فهم و درايت پختگي و بعد هم به سوختگي از شدت زيادي پختگي برسيم

آيا هميشه سوختن لازمه؟

اين سوختن بار مثبت داره يا منفي؟

حکمت اين سوختن چيه؟

اين سوختن خواه ناخواه، چه با نگاه عارفانه و چه غير عارفانه براي ....چون جداً کسي که زياد مي دونه و مي فهمه بايد بسوزه يا از فراق مطلق و يا از دست نفهميدناي مردم و يا...

پس سوختن هم عالمي داره!!

آخرين تصوير از دنيا …

دل آرام — Thu, 23 Feb 2012 23:37:00 GMT

!همت من ، در گرو همت توست

دل آرام — Wed, 15 Feb 2012 20:41:00 GMT

همتم بدرقه راه کن اي طاير قدس

که دراز است ره مقصد و من نوسفرم

(حافظ)

آرامش سنگ يا آرامش برگ

دل آرام — Sat, 04 Feb 2012 11:21:00 GMT

گاهي بعضي نوشته ها انگار با روح آدم بازي مي کنند حالا يا شادت مي کنند و يا افسرده! اين نوشته منو جداً آروم کرد

مردجواني کنار نهر آب نشسته بود و غمگين و افسرده به سطح آب زل زده بود.
استادي از آنجا مي گذشت. او را ديد و متوجه حالت پريشانش شد و کنارش نشست.
مرد جوان وقتي استاد را ديد بي اختيار گفت: "عجيب آشفته ام و همه چيز زندگي ام به هم ريخته است. به شدت نيازمند آرامش هستم و نمي دانم اين آرامش را کجا پيدا کنم؟"
استاد برگي از شاخه افتاده روي زمين را داخل نهر آب انداخت و گفت: به اين برگ نگاه کن وقتي داخل آب مي افتد خود را به جريان آن مي سپارد و با آن مي رود.
سپس استاد سنگي بزرگ را از کنار جوي آب برداشت و داخل نهر انداخت. سنگ به خاطر سنگيني اش داخل نهر فرو رفت و در عمق آن کنار بقيه سنگ ها قرار گرفت.

استاد گفت: "اين سنگ را هم که ديدي. به خاطر سنگيني اش توانست بر نيروي جريان آب غلبه کند و در عمق نهر قرار گيرد. حال تو به من بگو آيا آرامش سنگ را مي خواهي يا آرامش برگ را؟!"
مرد جوان مات و متحير به استاد نگاه کرد و گفت: "اما برگ که آرام نيست. او با هر افت و خيز آب نهر بالا و پائين مي رود و الان معلوم نيست کجاست! لااقل سنگ مي داند کجا ايستاده و با وجودي که در بالا و اطرافش آب جريان دارد اما محکم ايستاده و تکان نمي خورد. من آرامش سنگ را ترجيح مي دهم!"

استاد لبخندي زد و گفت: "پس چرا از جريان هاي مخالف و ناملايمات جاري زندگي ات مي نالي؟ اگر آرامش سنگ را برگزيده اي پس تاب ناملايمات را هم داشته باش و محکم هر جايي که هستي آرام و قرار خود را از دست مده."
استاد اين را گفت و بلند شد تا برود. مرد جوان که آرام شده بود نفس عميقي کشيد و از جا برخاست و مسافتي با استاد همراه شد.
چند دقيقه که گذشت موقع خداحافظي مرد جوان از استاد پرسيد: "شما اگر جاي من بوديد آرامش سنگ را انتخاب مي کرديد يا آرامش برگ را؟"
استاد لبخندي زد و گفت: "من تمام زندگي ام خودم را با اطمينان به خالق رودخانه هستي و به جريان زندگي سپرده ام و چون مي دانم در آغوش رودخانه اي هستم که همه ذرات آن نشان از حضور يار دارد از افت و خيزهايش هرگز دل آشوب نمي شوم و من آرامش برگ را مي پسندم .

عرياني لحظه ها

دل آرام — Fri, 27 Jan 2012 23:43:00 GMT

نه تو مي ماني و نه اندوه

و نه هيچيک از مردم اين آبادي...

به حباب نگران لب يک رود قسم،

و به کوتاهي آن لحظه شادي که گذشت،

غصه هم مي گذرد،

آنچناني که فقط خاطره اي خواهد ماند...

لحظه ها عريانند.

به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.

يکسال از عروجت گذشت

دل آرام — Sat, 14 Jan 2012 02:03:00 GMT

امروز اولين جمله مداح چه غوغايي در دلم برپا کرد

بارها شنيده بودم ولي

شنيدن اون جمله ! اونجا!

بين اون همه آدم که تنها نشونشون تو اين دنيا يه تخته سنگ و چند بيت شعر ميشه ،خيلي برام تکون دهنده بود

انگار به عمق و مرکز اين جمله سفر کردم

يا اول الاولين و يا اخر الاخرين

روحت شاد مادر بزرگ خوبم

ديوار شيشه اي

دل آرام — Fri, 06 Jan 2012 14:08:00 GMT

شنيدم که يه دانشمند ، يک آزمايش جالب انجام داده که
يه آکواريوم شيشه اي ساخت و اونو با
يه ديوار شيشه اي دو قسمت کرد.

تو يه قسمت يه ماهي بزرگتر انداخت
و در قسمت ديگه

يه ماهي کوچيکتر که غذاي مورد
علاقه ي ماهي بزرگه بود

ماهي کوچيکه

تنها غذاي ماهي بزرگه بود

و دانشمند به اون غذاي ديگه اي نمي داد...

اون براي خوردن ماهي کوچيکه بارها و
بارها به طرفش حمله مي کرد،
اما هر بار به يه ديوار نامرئي مي خورد.

همون ديوار شيشه اي که اونو از غذاي مورد علاقش

جدا مي کرد.

بالا خره
بعد از مدتي از حمله به ماهي کوچيک منصرف شد.

اون باور کرده بود که رفتن به اون طرف آکواريوم

و خوردن ماهي کوچيکه کار غير ممکنيه.

دانشمند

شيشه ي وسط رو برداشت

و راه ماهي بزرگه رو باز کرد،

اما ماهي بزرگه هرگز به سمت ماهي کوچيکه حمله نکرد.

اون هرگز
قدم به سمت  ديگر آکواريوم نگذاشت.
  مي دونين چرا؟

  اون ديوار شيشه اي ديگه وجود نداشت،

اما ماهي بزرگه تو ذهنش يه
ديوار شيشه اي ساخته بود.
يه ديوار
که شکستنش از شکستن هر ديوار واقعي سخت تر بود
اون ديوار باور خودش بود.

باورش به محدوديت

چقدر خوبه ما هم از اين ديواراي شيشه اي توي ذهنمون بسازيم؟؟

شايد درد ما اينه که نه ديوار واقعي ميخوايم و نه ديوار ذهني!!

تا كي؟

دل آرام — Mon, 26 Dec 2011 08:22:00 GMT

خيلي درگير روزمرگي زندگي شدم
امروز عميق تر به زندگي فکر کردم

زندگي فقط به اندازه نگاه کردن به اين عکس طول ميکشه

چقدر غصه ديگران؟

غصه درس؟

غصه...؟

چقدر...؟

تا کي...؟